Landschapsfotograaf & meer
De kracht van beeld.
Mijn emotie, mijn perspectief, mijn lens.
Belonging
Deze serie speelt zich af in het dorp waar ik mijn hele leven heb gewoond. Een plek die ooit vanzelfsprekend voelde, maar waar dat gevoel van thuishoren langzaam vervaagde. Ik begon de straten lelijk te vinden, te bekend, te klein. En ’s nachts voelde ik me er niet eens meer veilig. Het was alsof de plek waar ik vandaan kom me niet langer wilde ontvangen, of misschien wilde ik haar zelf niet meer zien.
Ik liep ’s avonds rondjes door een dorp in de buurt om te fotograferen. Elke keer hetzelfde rondje, kijken wat er gebeurt. Juist dat steeds terugkomen op dezelfde plekken maakt het interessant: elke avond ziet er anders uit. Het licht verandert, er gebeurt iets onverwachts, of ineens valt een detail op dat je eerder nooit zag. Eén plek kan eindeloos veel beelden opleveren, als je maar goed blijft kijken.
Misschien is dat ook wel het magische aan fotografie: het moment dat je vastlegt komt nooit meer precies zo terug. Het licht is anders, het weer verandert, mensen bewegen verder en de sfeer van een plek verschuift steeds een beetje. Zelfs als je morgen weer exact hetzelfde rondje loopt, zul je nooit meer precies hetzelfde beeld kunnen maken.
Het enige probleem: auto’s die precies op het verkeerde moment voorbij komen. Maar ergens hoort dat er ook gewoon bij. Je wacht, je probeert opnieuw, en soms zit er ineens een beeld tussen dat wél werkt. Dat is de magie van fotografie voor mij.
Between the river and the sea
In deze fotoserie onderzoek ik hedendaagse taxidermie als een plek waar leven en dood elkaar raken. Door het werk van drie taxidermisten te volgen, kijk ik naar hoe zij omgaan met vergankelijkheid, zorg en respect voor dieren. Taxidermie confronteert, maar nodigt ook uit tot aandacht: het dwingt je om langer te kijken naar iets wat ooit heeft geleefd.
Nationaal park de Weerriben- Wieden
In opdracht van Nationaal park de Weerribben-Wieden heb ik Dwarsgracht mogen fotograferen. Dwarsgracht is een omgeving die laat zien hoe bijzonder het Nederlandse landschap kan zijn. Ik heb geprobeerd vast te leggen wat deze plek voor mij zo kenmerkend maakt: het rustige water, het zachte licht, de pittoreske huisjes en de manier waarop alles hier in balans lijkt te zijn.
Ik ben begonnen met fotograferen met twee camera’s tegelijk: analoog en digitaal. Wat me opviel, is dat ik met die analoge camera heel andere keuzes maak. Rustiger, bewuster.
Dat komt denk ik door de beperking van een rolletje film. Met maar 32 tot 36 foto’s ga je vanzelf beter nadenken over wat wel en niet werkt. Je drukt minder snel af, kijkt langer, wacht bewuster op het juiste moment. Op die manier scherpt analoog fotografie mijn fotografische oog aan.
Tegelijkertijd vertraagt het hele proces enorm, en juist daar verlang ik steeds meer naar. In een tijd waarin alles snel en direct moet, voelt analoog werken bijna als een tegenreactie. Het dwingt me om meer aandacht te hebben voor wat ik zie, en ik merk dat ik daar uiteindelijk beter van word.
Dus nu maak ik vaak eerst de foto analoog, en daarna pas digitaal. Alsof die eerste toch iets meer “echt” is.
Stilletjes betoverd
In deze fotoserie wil ik laten zien dat de Nederlandse natuur véél magischer is dan we vaak denken. Zonder gebruik te maken van Photoshop, maar met een sterke focus op kleur, licht en sfeer, onderzoek ik hoe beeld en beleving elkaar kunnen versterken. Door te spelen met compositie en timing, nodig ik de kijker uit om op een andere manier naar het landschap te kijken, niet als iets vanzelfsprekends, maar als iets vol verwondering.
